Feliz Año Nuevo 2020!🎉

Zbierając siły od kilku ładnych dni do napisania posta, po reaktywacji bloga, lecz pod inną nazwą; gdyż poprzedni w chwili impulsu usunęłam, a żeby było śmieszniej, oczywiście gapa, nie zapisałam sobie kopii zapasowej postów z poprzedniego bloga 😅

Po części, z jakiejś wewnętrznej potrzeby pisania/wygadania się, a po części na prośbę pewnej osoby, a dokładniej Szwagra, któremu rzekomo moje dziwaczne i chaotyczne teksty przypadły ponoć do gustu, hm.

Szukając tematu, a jednocześnie i jego ciągłego braku, dziś akurat nadarzyła się okazja, a raczej zamysł na posta, w trakcie wymyślania jakichś życzeń Noworocznych.

Sylwester zawsze kojarzył mi się ze świetną imprezą do białego rana, w towarzystwie znajomych, na jakiejś sali...no cóż, na czymś podobnym byłam 2 razy w życiu, z byłym Mężem na dyskotece, gdzie chodziliśmy co tydzień całą paczką, a większość towarzystwa była już znana od dłuższego czasu. Nie powiem, fajnie było, wspomnienia pozostały, choć już gasną w oddali, jak wspomnienie po zakończonym związku.

Kolejne lata już w domowym zaciszu, z Rodzicami, Rodzeństwem i Dziadkami (mieszkamy w 2 piętrowym domu, każde pokolenie na swoim piętrze). 

I chyba ze dwa razy u byłych Teściów.

2016 rok pożegnałam z nowym Partnerem ❤ do północy w zaciszu mojego pokoju tylko we dwoje, a po fajerwerkach kursując do rana na Jego taksówce...bez tańców, bez szampana, jedynie my i płynące z radia Merzowego optymistyczne rytmy Naszej ukochanej Bachaty. Najbardziej spokojny i nietypowy Sylwester w życiu, a zarazem najbardziej magiczny i niezapomniany.

Rok później już w Rodzinnym gronie domowników, witaliśmy Nowy Rok z naszym półrocznym Synkiem. W zeszłym roku również.

Teraz przychodzi pora na kolejny Sylwester i kompletny brak pomysłu, jak go spędzić? Znów na parterze ze Wszystkimi, a może gdzieś na imprezę? Na salę bilety wykupione, zresztą to by było dziwne i krępujące przeżycie dla Nas oboje. Jesteśmy ponad 4 lata razem (co prawda nieoficjalnie, bo oficjalnie to od ponad 3,5 roku), ale nigdy nie byliśmy razem na żadnej imprezie, dancingu, weselu... nie mieliśmy okazji ze sobą tańczyć 😱 a z każdym Partnerem trzeba się uczyć tańczyć od nowa. Z byłym Mężem ta nauka zajęła mi chyba ze dwa lata, aż doszliśmy do perfekcji. Teraz tego nie ma i już sobie wyobrażam Nasze śmieszne, nieudolne próby złapania rytmu na parkiecie...w domu nam niezbyt wychodziło xD no lepiej sobie tego raczej oszczędzić, bo szybko nam się tej imprezy odechce, zwłaszcza z moją fazą "buntu i mimowolnie złośliwą przeciwstawnością działania na szkodę swoją i otoczenia"😱matko, jakie to strasznie frustrujące, gdy w ułamek sekundy znika humor i podświadomie zaczynam robić wszystko na przekór, mówiąc przy tym w sposób uszczypliwy i jak najbardziej dobijający przeciwnika, a zarazem i mnie.

Choć staram się z tym walczyć, zazwyczaj przegrywam, wyjatkiem są dni, gdy mam bardzo dobry humor. Paskudztwo, które zostało mi z czasów małżeństwa, gdy w poczuciu samotności, z pełną premedytacją wyszukiwałam wszelkich możliwych złośliwości, by całkowicie zniechęcić i dać do zrozumienia Mężowi, że między nami jest już tak źle, że gorzej być nie może i by w końcu odszedł, jak dojrzały facet, nie strasząc mnie po raz kolejny, że odbierze sobie życie, jeśli od Niego odejdę. W końcu się udało, choć było ciężko...ale niektóre brzydkie nawyki pozostały do dziś...jako bunt, obrona, atak przed niesprawiedliwością, niezrozumieniem, przemęczeniem; atakujące najsilniej w chwilach, gdy jestem najbardziej słaba i przeciążona odpowiedzialnością niemalże samotnego wychowywania Syna, gdy Partner tylko dwa dni ma wolne od pracy, a w tygodniu nie ma Go 12-23. No ale daję radę, z małymi defektami w moim zachowaniu, które odległe jest temu, gdy byliśmy tylko we dwoje przed narodzinami Młodego.

Ale, wracając do tematu Sylwestra...jak spędzić ten ostatni dzień w roku, właśnie w tym bieżącym roku...i to dziś?!

Poza wizją spędzenia Sylwestra w domu lub u Teściów, którzy na pewno by się ucieszyli z Naszego przyjazdu, bo zapewne będą spędzać go sami, jak w zeszłym roku (dołączyliśmy do Nich ok.1 w nocy, by złożyć Noworoczne życzenia i choć w ten sposób powitać z Nimi Nowy Rok), a ja uwielbiam sprawiać innym radość, szczególnie, jeśli chodzi o Rodziców, bo ich szczere uśmiechy i poczucie miłego zaskoczenia, są bezcenne, tym bardziej, że zanim stworzyliśmy swoją Rodzinę, Kotek miał swoją taką, w której kontakty z Jego Rodziną były ograniczone. Gdzieś cały czas z tego powodu od początku próbuję te Jego relacje odbudowywać, nadganiać i stale pielęgnować...ale nie tylko dlatego, że jako Partnerka zyciowa powinnam dbać o dobre relacje z Teściami i całym Szwagrostwem, ale głównie dlatego, że chcę Mu choć trochę zwrócić te stracone lata, których co prawda jednak nigdy nie odzyska, ale może korzystać tak często, jak tylko zapragnie, a mnie samej z kolei, sprawia to wielką radość i satysfakcję...bo jestem nauczona utrzymywania dobrych relacji z Rodziną Męża/Partnera, bo Rodzina jest najważniejsza i nikt Jej nie zastąpi.

Mając już w sumie dwie opcje na spędzenie tego wyjątkowego w roku dnia, napłynęła w chwili pisania życzeń i trzecia opcja; zostawienia Małego na parterze ze wszystkimi (z Babcią Danką w trakcie strzelania fajerwerek czuł się bezpieczniej na rękach, niż u Mamy xD nie, nie jestem zazdrosna, ani nic, wręcz przeciwnie, fajnie, bo mam świadomość, że jest pod najlepszą opieką i niczego nie będzie się bał).

Chyba najbardziej mi się marzy, wspólny wypad autem w jakieś zaciszne odludne miejsce, tylko we dwoje, obserwować fajerwerki pod gwiazdami, jak za dawnych dobrych czasów, gdy włóczyliśmy się nocami na taksówce. Gdzieś tego brak i tak za tym tęskno... choć już odwykliśmy od siedzenia godzinami w aucie, o każdej porze roku i przy dłuższym pobycie na dworze, dupy Nam odmarzają...to jednak fajnie by było tak choć jeszcze raz, i choć chwilowo Merz u lakiernika, auto nie ma większego znaczenia, Seacisko też może być; nawet taniej, bo w razie zamarzania, ogrzewanie w gazowcu mniej boli XD

Plan jak najbardziej do wykonania, choć jeszcze nawet nie obgadany, bo na razie w mojej głowie siedzi ;-) ale większego sprzeciwu nie przewiduję.

Czy to idealny sposób na spędzenie Sylwestra? Nie wiem. Mi się wydaje wręcz fantastyczny, przede wszystkim w Nasz Nietypowy i wyjątkowy sposób ;-)

A jaki jest Wasz plan na idealnego Sylwestra?

Jaki Wam się marzy?

A tak idąc tokiem rozmyślania, to i czas na postanowienia, bo bez nich w końcu nie można wejść w Nowy Rok. Myślę, że raczej każdy je ma, jakiekolwiek by nie były, choćby nawet najmniejsze...bo już samo pomyślenia 'oby ten rok był lepszy od poprzedniego", już podświadomie uruchamia w Nas kierunek do działania, by wszystko potoczyło się inaczej, lepiej, pełniej.

Jakie macie postanowienia?

Bo ja np.co roku postanawiam sobie, że od Nowego Roku nie będę palić...i w tym roku też sobie to postanowię, choćby odruchowo i z nadzieją, że może w końcu w tym roku mi się to wreszcie uda :-D

Ale, ale, to nie wszystko...

*od nowego roku będę bardziej wyrozumiała dla siebie i innych

*dam sobie więcej luzu w myśleniu i działaniu

*nie będę się tak szybko denerwować i krzyczeć

*będę mniej zrzędzić i wykręcać się zmęczeniem (które w sumie chwilowo jest całkowicie niezależne ode mnie ;-))

*będę więcej uwagi poświęcać moim Chłopakom

*i co chyba najważniejsze dla mojego Kotka, więcej z Nim spędzać czasu w sposób, w jaki by chciał, a na co od ponad dwóch lat często brakuje czasu, sił i nawet chęci ;-)

 Pewnie może i bym mogła coś jeszcze na tą listę postanowień Noworocznych dopisać, ale nic mi w tej chwili nie przychodzi do głowy.

Najważniejsze, to się starać, by tych postanowień dotrzymać, a nie rzucać bezmyślnie na wiatr, bo taka jest tradycja. Są ludzie, którzy swoje postanowienia wygłaszają w towarzystwie dla poklasku, aprobaty i przechwały, a czegoś takiego nie trawię... są zwyczajnie puste, jak niedotrzymane obietnice i piękne słowa bez pokrycia w czynach.

Obraz opisać może każdy, lecz nie każdy potrafi przelać na papier oczami wyobraźni. Liczy się to, co szczere i dobrowolnie okazywane, a nie dawane z przymusu....nie wszystko na raz, lecz systematycznie, począwszy od pierwszego słowa, by niechybnie nie wkradła się nutka goryczy, która z każdym kolejnym dniem będzie się rozwijać w rozczarowanie.

No cóż, jak zwykle popłynęłam, bo tak już mam w zwyczaju i dusza humanistki bierze górę nad rozsądnym poczuciem czasu (na szczęście tylko co jakiś czas, bo tak by Syn Matki nie miał :-D)

Jakich postanowień Noworocznych byście nie mieli, wymyślcie je z głową i starajcie się dążyć do ich utrzymania.

Czego Wam i sobie na ten Nowy Rok 2020 życzę ;-)

Wszystkiego dobrego i udanej, wymarzonej zabawy Sylwestrowej!